Welkom!

Welkom op mijn blog.

Lees

Laat op je inwerken

En laat gerust een reactie achter

en de tijd gaat door

En we zijn alweer een tijdje verder na het gebeuren in november (zie vorige blog)

Begin januari bij dr Luijsterburg op de poli geweest. Doorgesproken wat er precies gebeurd was, wat de aanleiding was en hoe het de volgende keer voorkomen kan worden. Goed gesprek geweest met begrip en afspraken ennn een nieuwe datum.

En vorige week was die datum daar. Afgesproken was dat ik de dag voor de operatie opgenomen zou worden. 13.30 uur moest ik in het ziekenhuis zijn. Nog gewoon gewerkt tot 13.00 en erna richting ZH.
Daar aangekomen opname gesprek, gesprek apotheek en naar de afdeling. Iedereen op de afdeling was op de hoogte van het gebeuren van de laatste keer wat zeker scheelde. Maar toen naar de kamer... Zelfde kamer als het incident van 2015... Sjips. Gelukkig ander bed.
In de middag kwam de anesthesiste langs. Duits accent, naam niet onthouden maar wat een geweldige lachebek. Heel lief, uitgelegd welke medicatie ze die avond en de ochtend voor de ok had voorgeschreven. Had die ochtend om 7.40 overleg over de ok maar zodra ik mij niet in orde voelde mocht ik haar erbij laten roepen en ze zou mij persoonlijk op komen halen op de verkoever.
De avond maaltijd... tja laten we erop houden dat ik een kaasbroodje beneden heb gehaald. Zegt genoeg toch ;)
In de avond voor het slapen gaan een rustgevend medicijn gehad, alleen tja veel slapen doe je in zo'n zh toch niet.

De volgende ochtend op tijd eruit om te douchen, nu mocht het nog. Toen ik klaar was stonden er al pillen voor mij klaar (rustgevend en pijnmedicatie) om te voorkomen dat ik verder zou gaan stressen. Ik was om 8 uur als eerste aan de beurt dus gelijk ok hemd aan.
Toen kwam om 7.00 uur dr Luijsterburg langs om af te tekenen. Ik in de veronderstelling dat die pil niks deed... Moest even gaan staan om af te tekenen.... Wow ik was wous kon niet meer staan tot grote hilariteit :D Dus zittend afgetekend en op naar de ok.

Veel heb ik daar niet meer van meegekregen, ben wat stukken kwijt (wow pilletje deed toch wat). Opgehaald voor ok door idd de anesthesiste, weer met een lach en een grap. Op de OK moest ik op de tafel gaan liggen... En juistem ook daar had ik de grootste moeite mee! Maar alles aangesloten en iedereen was aan het rommelen en doen. Voorstelronde en toen gevraagd of dr Luijsterburg de muziek alvast wilde aanzetten, had geen verzoek nummer maar de afleiding was ff goed.

En toen was ik wakker en was het ineens voorbij! I DID IT en oo shit ik had pijn... wat gekregen ervoor en terug naar de afdeling...
Herstel ging goed alleen mijn buik was toch een groot stuk verder open gemaakt en gecorrigeerd als mijn idee was. Ook was de lipposuctie niet uit mijn benen gegaan maar uit mijn buik. (en dat brandt :( )
Maar herstel ging vlot, was vrij snel op de been en de avond mocht ik weer lekker naar huis!

En nu lekker thuis aansterken,  rustig aan doen en vanaf volgende week mag ik weer gaan opbouwen! 

En dan 16 maart weer naar de poli! 

En toen was het ineens genoeg...

Zoals de meeste van jullie weten zou ik gisteren geopereerd worden. Mijn buik litteken zou gecorrigeerd worden en er zou dmv lippofilling een deuk in mijn borst opgevuld worden.

Zou.... want de operatie is niet doorgegaan.
Niet omdat de arts het niet wilde, maar omdat mijn lichaam er ineens genoeg van had...

Ik zag er zo vreselijk tegenop, meer dan dat ik iemand verteld had. Alle ingrepen tot nu toe zijn met complicaties verlopen. De MRSA bacterie, de vreselijke nabloeding die echt heel heel heftig was en er achteraf meer ingehakt heeft als ik dacht, de tatoos die niet mooi uitgepakt hebben waardoor ik meer een lichtgestreepte zebra lijk....

En wordt deze operatie al uitgesteld ivm ziekte van mijn kant en dan ben je aan de beurt en loopt het uit, ik zou 14 uur aan de beurt zijn en pas om 15.00 uur werd ik richting de ok gereden.... en daar ging het mis....

Ik werd de pre ok/uitslapkamer ingereden en raakte totaal in paniek.... En niet een klein beetje emotioneel, traantje van spanning maar echt pure paniek. Paniek aanval en zo'n hyperventilatie dat ik letterlijk van top tot teen verkrampte....
Wat de lieve medewerkers van de afdeling ook deden wat de arts ook probeerde het hielp allemaal niks. Ik was er ineens zo vreselijk klaar mee, zo bang voor weer complicaties. Meer als dat ik voor mijzelf en andere toe wilde geven.....
Ik wilde gewoon weg uit het ziekenhuis, gaf de dr een duw. Maar ik zat aan allerlei slangen vast wat mij op dat moment gewoon niet uitmaakte....

Uiteindelijk besloten samen met de arts om de operatie niet door te laten gaan... Het was genoeg. Mijn lichaam gaf overduidelijk aan wat ik zelf niet toe wilde geven het is klaar. Ze hebben mij weer terug gebracht naar de afdeling, richard gebeld en op mijn verzoek ook de psycholoog waar ik ivm het brca traject bekend mee was. Zij hebben mij samen met de plastisch chirurg en met de lieve zusters van de afdeling weer rustig gekregen.. 

Maar jeetje wat is er nu gebeurd.... Ik wilde het aan de ene kant zo graag, wilde het boekje dicht doen en verder.
Maar zoals de psycholoog ook zei. Voor nu is het misschien niet perfect maar voor jou is er rust nodig. Rust van de spanningen van het ziekenhuis, rust van alle bezoeken, rust van ingrepen met bijkomende complicaties.
Ik heb altijd gepoogd om in het hele traject sterk te blijven, was immer niet ziek en deed dit wel even, Streefde ook hierin naar zo mooi mogelijk.

En zoals de psycholoog heel treffend zei.... Jeetje meid wat ben jij toch ongelooflijk hard voor jezelf....
Het niet doorgaan van de operatie voelt voor mij als falen, terwijl volgens de psycholoog voor de meeste die dit lezen het niet zo zullen zien....
Weer een gevalletje te hard zijn misschien?

Voor nu is het het belangrijkste rust... Rust qua behandelingen/ziekenhuizen/BRCA,  gewoon even niks. Genieten van de kinderen en feestdagen. Accepteren dat het zo gelopen is. En in januari weer contact met hem.

Jeetje wat was het ongelooflijk moeilijk om dit blog te schrijven. Misschien ook de reden dat ik dit midden in de nacht jankend doe :) maar iedereen vroeg logischerwijs hoe de operatie was gegaan. Nou niet dus... 
Pfff zo dit is eruit. Iedereen die dit leest weer ervan....

Dan maar geen perfecte buik, shirtje onder alles aan. Deuk in mijn borst. So be it..... 

wow

En tattoo nummer 3 zit erop.
Hoewel ik het niet geworden is zoals ik in mijn hoofd had neem ik er genoegen mee. Ik ben er klaar mee. Behandelmoe zullen we maar zeggen. Iedere keer naar het ziekenhuis... bleghhhh.
En natuurlijk realiseer ik mij dat er mensen zijn die veel vaker moeten of ze willen of niet dus eigenlijk mag ik nog niet klagen.
Misschien is dat het "nadeel" als je gezond bent en je moet erheen....
Maar toch zo blij dat deze kans mij gegeven is.

En dan de grootste uitdaging die enige tijd geleden op mijn pad kwam.
Op De BRCA facebooksite waar ik lid van ben stond een oproep van het blad LINDA. Zij wilde graag een reportage maken van BRCA en daarbij mn de reconstructie foto's laten zien. Het zou een stoere reportage worden. En hoewel ik echt wel heel zenuwachtig was heb ik mij opgegeven... en ben uitgekozen!  Intervieuw is thuis gedaan, de shoot in Amsterdam en... Afgelopen woensdag lag hij in de winkels!

Eerlijk gezegd was ik best gespannen.. Want je staat half bloot in een blad die iedereen kan kopen/lezen/zien. Hoewel ik erg blij ben met het werk van de plastisch chirurg is het toch een gek idee dat iedereen het nu kan zien. Maar ik heb het gedaan om mensen bewust te maken van BRCA. En dames die hetzelfde mee maken te laten zien dat een operatie ook goed kan lopen, resultaten mooi zijn en niet altijd nep eruit hoeven te zien.
Voor de mensen die hem nog niet gezien hebben... Het kopen waard!
Want WAUW wat is het een mooie reportage geworden, wat een stoere dames staan erin!
En wat is het doel gehaald!

En daarbij wat een super leuke en positieve reacties heb ik erop gehad. Ze zenuwen waren totaal niet nodig! Al blijven de reacties toch spannend :D

En nu verder... September naar de plastisch chirurg terug. En zoals het er nu uit ziet wordt het aftellen naar de laatste operatie!!
EINDE IS IN ZICHT! 

en steeds een stukje verder...

En we zijn weer eens stapje verder!
Inmiddels ben ik al 2x bij Mw Wolf geweest, de medisch tatoeerder van het Erasmus MC.
De 1e keer was de tattoo bijna volledig foetsie... En nu de 2e keer blijft de kleur wat meer hangen..
Maar ben ik er blij mee?
Nou nee eerlijk gezegd niet.
Zo op het eerste oog is het mooi, netjes en vind iedereen het net echt... Maar kijk je dichterbij is het zo niet mooi en is het zo vervelend om te horen...
Nu weer 3 maanden wachten tot ik terug moet maar wil ik dat wel?
Wil ik niet gewoon naar een echte shop of ff gewoon helemaal niets en eerst de buik operatie doen??

 

Afgelopen donderdag de controle gehad bij de oncologisch chirurg. Dr Koppert blijft een hele vriendelijke, gezellige meelevende arts! Na bijgekletst te hebben kwam ze met de vraag.... Heb je al nagedacht over je stokken?? Daarmee bedoelt ze de eierstokken. Want naast borstkanker heb ik ook een verhoogde kans op eierstokkanker.
De jaarlijke controles die ik in het vlietland doe (ja ik weet onnodig en niet effectief gebleken) ben ik niet tevreden over. Maar dan meer over de BRCA kennis van de betreffende Gynaecoloog.
Maar nu hebben ze landelijk een studie, de tuba Studie. 
Nu is het zo dat met mijn afwijking alles verwijderd wordt met de advies leeftijd van 40-45.... Bij de studie verwijderen ze nu al de eileiders en zouden de eierstokken mogelijk op een latere leeftijd eruit kunnen nl 45-50 jaar...
Nogmaals het is een onderzoek ik heb de nodige info al gelezen (lang leve lotgenoten)

Maar jeetje wat is dit een moeilijke beslissing.
Er komen geen kinderen meer maar toch is het wel een dingetje plus een extra operatie en dan komt het buik litteken er ook nog aan....
Dillemma's Dillema's Dillema's .....

Wat zijn sommige keuzes lastig om te maken.
Aanstaande vrijdag weer naar de Daniel Den Hoed toe om te kijken wat de gynaecoloog te vertellen heeft.... 

Steeds een stapje verder

En we gaan steeds een stapje verder naar ons einddoel!

Begin van de maand weer op controle geweest naar de plastisch chirurg. Hij was tevreden met het resultaat en de nabloedings borst hersteld goed al zal het af en toe nog wel iets gevoelig zijn. Maar qua operaties wil ik niet meer dat hij eraan zit!
Dus op naar de finishing touch, de tattoo!!
Met mijn buik is het een ietwat ander verhaal. Er zit een stuk litteken wat door de MRSA niet mooi geheeld is. Cosmetisch niet mooi maar dat zal mij een worst zijn. Maar het zit precies op mijn heupbot en met een broek aan is het flink gevoelig....
Dus de afspraak is nu  kennismaken met de medisch tatoeerder en 3 maanden na het afronden met dat traject weer bij hem langs.  Dan ga ik op de wachtlijst voor weer een correctie....

Gelukkig kon ik direct na deze afspraak door naar Mw Wolf. Zij is de medische tatoeerder en gaat mijn blanke tepels voorzien van een kleurtje!  Hele gebruiks aanwijzing gehad, uitleg van werkwijze en de aanvraag zou gedaan worden.
3 weken verder en een "vergeten" aanvraag met een aantal telefoontjes van mijn kant ineens toch een afspraak (ja ze kunnen het toch wel in het Erasmus ;) )

Morgen is het zover, mijn blanke borsten worden weer "echt" gemaakt!  Spannend maar weer een klein beetje bij af.

 

Ik krijg regelmatig de vraag/opmerking waarom laat je tepels maken, waarom laat je ze tatoeeren?
Tja zou jij eraan moeten denken om gladde blanke bollen te hebben die borsten voor moeten stellen. En wie a zegt moet ook b zeggen want wat heb je aan een tepel reconstructie als ze niet ingekleurd worden?! 

alweer bijna 3 jaar

Jeetje tijd vliegt echt!
8 weken na de laatste operatie, herstel gaat super alleen zit nog steeds vast aan de ijzer tabletten... Helaas maar is voor het goede doel en er zijn ergere dingen!

Ondertussen kreeg ik vorige week een brief... Na mijn laatste operatie was ik mogelijk besmet met de VRE bacterie.... GLOEIENDE weer een mogelijke besmetting.... 5 kweken later en een paar dagen wachten kwam dan net het bericht dat ik die dans gelukkig ontsprongen ben! Overigens is het een onschuldige bacterie voor gezonde mensen!
Dus geen vrees :D

 En nu is het november.... De maand van de aankomst van sinterklaas... proefzwemmen van Melissa en hopenlijk de week erna voor haar A diploma!

Maar ook de maand waarin de sterfdag van mijn moeder valt... Alweer drie jaar geleden en alles gaat super alleen op deze dagen denk je er gewoon extra aan... Zeker afgelopen jaar zijn er genoeg momenten geweest dat ik ze even had willen spreken, even willen vertellen hoe het met mij gaat wat er allemaal gebeurd is... Of zou ze dat toch ergens mee krijgen waar ze ook is?
Gewoon even 2 armen om je heen, zeggen dat het goed komt en gewoon... weer even een moedertje hebben!
En hoe Ironisch ook, mocht melissa zaterdag het bericht krijgen dat ze de week erop mag afzwemmen... dan haalt ze haar A diploma op de sterfdag van mijn moeder.....
Het cirkeltje is dan rond!

Overigens voelt Melissa het haarfijn aan dat deze maand bijzonder is.. Vorige week hele huil buien want ze mist oma zo.... ze haalt herinneringen op, praat tegen de foto en wilde nog zoveel leuke dingen met haar doen...
SLIK

 

4 weken

En we zijn alweer 4 weken verder na de laatste operatie!
Time Flies!

 

Eindelijk begint het minder pijn te doen en eindelijk krijgt alles weer een beetje zijn normale kleur! Heeft een tijd geduurd en tijd zal het ook leren of dit daadwerkelijk de laatste operatie is. Laten we het hopen!
Helaas verdraagt ook nu mijn buik de onderhuidse hechtingen niet. Net als bij de diep worden de hechtingen er langzaam aan uitgewerkt. Zal jullie de details besparen maar hopenlijk zijn ze er snel uit. Zit nl precies op mijn broek rand ieuwww

En verder krijg ik af en toe berichtjes op mijn blog van mensen die hem bv via google tegen komen, die ik via de BRCA fb site kent of die ik bv tegen ben gekomen in het Erasmus of helemaal niet ken.
Erg leuk! Graag zou ik jullie een berichtje terug sturen alleen bied de site die mogelijkheid niet.

Dus mochten jullie een berichtje willen sturen naar noeppie@hotmail.com dan kan ik in ieder geval netjes reageren :D 

wow heftig...

Afgelopen donderdag was het zo ver. Ik zou opgenomen worden op de dag opname voor een relatief "simpele" correctie operatie.
Maar jeetje mina wat is dat anders gelopen zeg...

 
Na de operatie werd ik wakker, misselijk en naar van de narcose maar dat hoort erbij. Met de zuster naar het toilet maakte ik de opmerking dat mijn borst toch wel erg zeer deed. Toen ze keek schrok ze want hij was vergeleken bij die andere groot en hard, dit was foute boel. Gelijk de plastische chirurg gebeld die binnen enkele minuten op de afdeling was en gelijk zag dat het foute boel was. Een bloeding in het operatie gebied. Dit moest zsm verholpen worden door de dienst doenend plastisch chirurg.
Nadat ik naar de afdeling gebracht was kwam die betreffende chirurg kijken en schrok. De borst zwol alleen maar meer op, ik zag er niet meer uit en gaf dapper een pijnscore 6 terwijl het zo'n pijn deed.
Iedereen begon te rennen spullen te halen want de borst moest direct ontlast worden (lees ter plekke open gemaakt om vocht te verwijderen).  Jeetje wat een schrik en wat een pijn had ik. De zuster hield mijn hand vast (ja ook ik heb dat wel eens nodig) terwijl de arts op zaal zijn werk deed. Ik ben heel wat gewend maar dit was ook voor mij teveel van het goede... Wat een bloed....
Met spoed is een ok team opgeroepen want ik moest zsm wederom geopereerd worden om de bloeding te stoppen.
Om 20 uur weer onder het mes om de bloeding te stoppen. hij heeft op de ok nog 400cc bloed eruit gehaald.

 

Nu zijn we een paar dagen later, ben ik gelukkig weer thuis zonder drain maar met een laag hb en een hoop medicijnen verder.
En eerlijk gezegd met een hoop angst erbij... want jeetje wie had dit verwacht en ik ben bang al is gelukkig alles achter de rug.
Het is mij niet in de koude kleren gaan zitten....

 

Turbo!

En dan gaat dinsdag ochtend de telefoon, een paar weken na mijn afspraak bij de plastisch chirurg.
Goede morgen mw u staat op de wachtlijst voor een correctie operatie en de dr heeft gevraagd u in te plannen. U bent donderdag aan de beurt... Wow da's best snel!
Maar je kan het maar achter de rug hebben!

Even een hoop geregel maar het is goed gekomen!
Morgen ochtend moet ik om 9.15 uur mij melden op de chirurgische dagbehandeling. Als het goed is ben ik lekker morgen avond weer thuis.

Hij gaat zoals verteld wat correctie werk doen en nieuwe tepels maken. Zo blij dat het dan eindelijk achter de rug is. Alhoewel is pas relatief kort geleden geholpen ben! 

PC en Gyn

Tijd vliegt!

En toen was het alweer tijd voor de volgende controles!
Allereerst de gynaecoloog. Ook al is het bewezen dat het geen nut heeft, preventieve controles van de eierstokken, toch geeft het mij een stukje rust als er, al is het maar een keer per jaar, naar gekeken wordt.
Inmiddels is het achter de rug en zowel het onderzoek als bloed waren helemaal oke!
 
En toen 6/8 mijn controle bij de plastisch chirurg. Het gekke was dat ik hiervoor zenuwachtiger was als voor de diep?
Tja.... je zal er maar last van hebben.
De afspraak was om uiteraard mijn buik en foobies te controleren maar ook mocht ik gaan aangeven wat ik graag veranderd zou willen hebben.
Allereerst een geintje :) tja moet kunnen!
Want toen de beste man vroeg of hij nog wat voor mij kon doen antwoorde ik:
"tja... nu mijn voorgevel kleiner is lijken mijn voeten zo groot!"
 
Waarop hij in de lach schoot en gelijk vroeg nou moet ik doe ook maar kleiner maken dan ;)  Met een knipoog naar Richard en de opmerking : " Ze wil natuurlijk nieuwe schoenen kopen"hahaha
 
Al met al was hij van mening dat hij goed werk had verricht. Uiteraard ben ik het met hem eens! Maar zijn er nog wel wat kleine dingen die hij gaat corrigeren. En als klap op de vuurpijl gaat hij tijdens de zelfde operatie de tepels maken.  WIEWW dus dat betekent dat ik na deze operatie gewoon al bijna klaar ben!  Da's heel fijn!
De operatie zelf wordt een dag opname waarbij ik heb gekozen voor de centrum locatie (dijkzigt). Ik wordt opgenomen op dezelfde afdeling als waar ik na mijn DIEP lag. Gezien de correctie ga ik ws wel met 1 drain wakker worden. Het gebied waar hij in moet gaan werken liggen ook bloed vaatjes. En hij stopt er liever een drain in als dat ik erna voor een 2e keer geopereerd moet gaan worden ivm een evt bloeding.
 
Dus opnieuw op de wachtlijst. Hij kon mij nog niet vertellen hoe lang het gaar duren. Het kan snel zijn maar het kan ook nog weken gaan duren. We wachten rustig af! 

de tijd tikt door....

Waar blijft de tijd?

Alweer 4 maanden na de DIEP....

MRSA gebeuren zitten wij nog volop in. Ik heb nu 4 negatieve kweken wat betekent dat ik officieel volgens het zh niet meer besmet ben, Dus zonder beschermende maatregelen kan ik een ziekenhuis in en uit lopen!
Melissa is een ander verhaal. Na de eerste behandeling bleek zij helaas nog steeds drager te zijn. Hemel en Aarde bewogen om een nieuwe behandeling te starten.. Maar gelukt is het en mijn dappere kleine meid en wij hebben het 10 dagen zwaar gehad maar het is ons gelukt! En de kweek erna bleek ook schoon!
Zij moet nu nog 3 negatieve kweken hebben wil ook zij genezen verklaard worden...
Wat een gedoe

En dan lichamelijk met mij gaat het super! Ik kan vrij veel doen maar moet nog heel erg oppassen met wat ik doe. Zo zijn achtbanen, wildwaterbaan enz achter elkaar een dag nog best een pittig iets :D

6 augustus weer terug naar de plastisch chirurg. Dan aan gaan geven wat ik nog veranderd wil worden.
Moeilijk Moeilijk Moeilijk.....
Ik ben nog niet tevreden maar na dat MRSA gebeuren ben ik er zo klaar mee!
Dus ben benieuwd wat de pc voor mij kan betekenen!
Wordt vervolgd! 

Tijd vliegt!

Jeetje mina waar blijft de tijd!

De DIEP is alweer 8,5 week geleden.

Mijn controle bij dr Luijsterburg was helemaal goed. wonden zagen er goed uit en hecht draadjes die eruit steken kan je er dus gewoon uittrekken :D Met mijn armen omhoog leek ik wel een oud wijf aldus de dr. Ja hallo, hij geeft het advies dat 6 weken niet te doen moet je ook niet gaan mopperen als dat dan nog niet gaat! Want wat niet mocht heb ik grotendeels ook niet gedaan :D
Overig zo nieuwsgierig als ik ben heb ik mijn buik wond qua lengte opgemeten... Hij is 51 cm schoon aan de haak! En dat allen mijn buik. Wow das best groot! 

Arbo dienst geweest en ik inmiddels gaan opbouwen met werken. Starten met 3 uur op AT basis met een uitbouw naar 4 uur. Alleen niet met bewoners ivm de MRSA besmetting.... Balen maar oke zo. Nu maak je kennis met de collega's van de kantoren, de TOF enz. Want je ziet elkaar wel maar daar houdt het mee op.
Inmiddels 2 negatieve kweken dus nog eentje en ik vlieg mijn afdeling weer op! Want jeetje wat mis ik mijn eigen werk zeg!

En wat de MRSA betreft, Ach ik wijk er niet zo meer over uit. mensen behandelen je als melaats, ontwijken je. Ga ik mij er druk om maken? wel gedaan... schiet ik er iets mee op? Nee. Als mensen niet de moeite nemen om mij gewoon te vragen hoe het zit scheelt het mij een hoop tijd in de toekomst!

 

Maar goed nu het resultaat! Jeetje wat heb ik een stel mooie foobies! Foobies is een ander woord voor Boobies (borsten) alleen zijn de mijne niet "echt".  Bijna identieke mooie c cup. Blij met het resultaat. Ik kan zelfs alweer alle bh's dragen ook met beugel! Geweldig!
Over drie maanden weer terug naar de PC en dan mag ik aangeven wat ik graag verbetert wil hebben. Maar die afspraak plan ik pas na de zomer vakantie.

Voor nu verder aansterken, werkzaamheden thuis en op mijn werk oppakken bijkomen en vooral genieten! 

hoe is het nu

En dan zijn we ineens 3,5 week na de operatie.

Weken van vallen en opstaan, van  2 stapjes vooruit en 1 achteruit, van bossen bloemen en vele kaartjes, van super goede en minder goede uitslagen.....

Het herstel gaat langzaam, kwam ik met een open wond al uit het zh gin die steeds verder open. Flink balen en goed opletten maar desondanks ging hij steeds verder open en extra controle in het dijkzigt volgde. Naar huis met een wond instructie en hard hopen...
Maar het gebeurde toch, de wond ging ontsteken... en wat was onze huisarts alert en er snel bij! Een blik van haar was genoeg om direct antibiotic te starten en een kweek af te nemen.
En nadat het aan leek te slaan moest ik mij toch zondag avond voor controle melden in het erasus mc... Gelukkig ging het de goede kant op en mocht ik naar huis.

Maar dan is het woensdag en belt de huisarts ineens... Uit de kweek die vrijdag van de wond genomen is is de MRSA bacterie gevonden... Geen gevaar voor gezonde mensen maar voor mensen in het ziekenhuis die een verminderde weerstand hebben en grote wonden is het gevaarlijk in die zin dat bv de wonden gaan ontsteken (juist dus ook bij mij). Hoe je eraan komt geen idee hoe je ervan af komt hou op schei uit!

En toen was het dday, donderdag moest ik naar de oncologisch chirurg in de Daniel den Hoed. De uitslag van het weggehaalde borst weefsel was binnen en controle van de wonden...
Maar ivm de aangetroffen bacterie werd ik gelijk in een aparte kamer gezet en kwam de dr helemaal beschermd binnen...
De uitslag was gelukkig helemaal goed. Na onderzoek werd in het verwijderde borst weefsel helemaal niets aan getroffen! Mijn operatie is echt preventief geweest!! En toen weer een kweek afgenomen die onderzocht gaat worden ivm de MRSA.

Nu gaan we steeds iets verder vooruit, met vallen en opstaan want ik wil graag dingen doen maar tussen willen en kunnen zit nog een wezenlijk verschil!

Maandag weer wondcontrole in het Erasmus mc

 Wat betreft de MRSA, ik ben voor gezonde mensen niet besmettelijk. Wel moet ik uit de buurt blijven van mensen met een lage weerstand, grote wonden, pasgeborene, ziekenhuis enz....

En dan is het achter de rug!

Woensdag 4 maart 6.30 uur melden in het Erasmus MC....
Daar aangekomen door naar afdeling 7 midden van de afdeling Plastische Chirugie.
Naar de kamer gebracht, spullen opgeruimd en ok jasje aan.
En toen kwam dr Teun! Hij had een goede binnenkomer, trok de gordijnrails van de muur af en vroeg of Richard gevochten had (nee hij heeft een geboortevlek )
Gewapend met een meetlint en een marker van de HEMA begon het grote aftekenen. Waar hij moest gaan snijden enz er werd een waar schilderij van mij gemaakt!

En toen op naar de OK! eerst naar de voorbereidingskamer waar de vriendelijke anesthesist Dr Peter een praatje kwam maken. Zijn vrouw had dezelfde operatie ondergaan en het kwam allemaal goed. Toen kwam de assistant erbij die ik op het pre operatief spreekuur gezien had met een big smile vertellen dat hij voor mij gaan zorgen tijdens de operatie.
En net iets voor 8 uur... Een ware invasive van roze mutsen! de ok's gingen open en werkelijk alle medewerkers kwamen tegelijk hun patienten halen.. Wow echt een bizarre logistieke operatie!'

Op naar ok  8 waar die van mij zou plaatsvinden, infuus geprikt, plakkers geplakt, geintjes gemaakt, gelachen en toen kwam iedereen netjes bij mij staan. Doorgenomen werd welke ok het was iedereen stelde zich netjes voor en de dr ging zich wassen... En Bamm weg was ik!

 

Ik heb uiteraard niets gemerkt van de hele operatie maar mijn lieve familie en vrienden hebben echt uren moeten wachten. De operatie verliep voorspoedig en om 18.30 uur kwam dan eindelijk het verlossende telefoontje van Dr Luijsterburg naar Richard dat de operatie heel goed gegaan was. Ze hebben ruim 1200 gram borstweefsel weggehaald en ruim 600 gram terug geplaatst. De doorbloeding was meteen goed!

Super goed nieuws!

 

En toen de dagen erna...
Laten we donderdag maar overslaan, na een zeer slechte middag/avond/nacht waarin blijkt dat Ik total niet tegen morfine kan was het vrijdag.

Woensdag geopereerd, vrijdag bungelen... nou ik dacht het niet maar ja hoor, bungelen en de keer erna je bed uit. Beperkt met hulp pijn en naar zijn maar het lukte~!! 
En zaterdag, nieuwe dag, nieuwe dingen... Na de operatie wakker geworden met 4 drains, 1 catheter, infuus en anti trombose voetjes.. Mochten de eerste hulpmiddelen eraf!~ Dus weg opblaasvoetjes, catheter, infuus en 1 drain....
En juist dat laatste zag ik echt niet zitten maar goed beter kwijt als rijk en achteraf reuse mee gevallen!
Toen gaan lopen met de drie drains in een tasje! Steeds een klein stukje verder!
Zondag mochten de andere drie drains eruit en wat een heerlijkheid en vrijheid!!  Het ging zo goed vooruit dat ik maandag al lekker naar huis mocht.

 

Nu lekker thuis bijkomen, uitrusten en aansterken!

 

Dank jullie wel allemaal voor de vele kaarten, berichtjes, knutselwerken, lekkers, bloemen enz enz! Echt super!

uitstel.....

Vanaf vrijdag hing het al in de lucht.....
Ivm een overplaatsing uit een ander ziekenhuis zou mogelijk mijn operatie uitgesteld worden.....

En vanmorgen kwam dan idd dat telefoontje....
Mijn operatie die in eerste instantie plaats zou vinden op woensdag 11 februari is afgezegd....

Nieuwe datum is woensdag 4 maart, gelukkig wel door dr Koppert. Nu weer bijna een hele week opvang plannen :(

Dagke Dijkzigt

En de laatste dag van voorbereidingen is achter de rug!

Begonnen met een gesprek met een van de verpleegkundigen op de afdeling waar ik straks kom te liggen. Voorbereiding op de operatie besproken, een folder meegehad over de zorg na de operatie. Om een indruk te geven. Na de ok eerste nacht ieder half uur controle voor de doorbloeding. Dag na de ok benen buiten bed bungelen, vrijdags uit bed, zaterdags lopen enz. Iedere dag een trombose prik en tijdens de ok krijg ik al speciale sokken aan met een ballonnetje die zich iedere keer opblaast tegen de trombose.

Erna naar de Anesthesist. Standaard praatje, bloeddruk gewicht enz.

Toen weer terug naar de afdeling, buisje bloed prikken want dat is standaard. Naar de wachtkamer gestuurd, na een half uur nog niemand... Vergeten! Fijn hoor dat beloofd wat. Maar goed geprikt en niet 1 buisje maar 5....

Door naar de kennis making met de plastisch chirurg. Dr Luijsterburg. Aardige vriendelijke man die wel van een geintje houdt. Maar naar mijn zin iets te gedetailleerd over de operatie. Zo gaat hij mijn voorgevel ook liften maar doet ie dat met een visdraad door mijn ribben.... HEEEE HELP dit soort dingen wil ik niet weten. Voordeel Stevigheid Nadeel meer pijn en langer herstel...
En o ja als hij dan toch bezig was en mijn buik spieren bloot lagen... Als ze wijken trekt hij die ook nog even samen krijg ik een nog strakkere buik... Oke bedankt Dr maar doe dat soort dingen gewoon en vertel mij dat achteraf pas :D

Op naar het laatste onderzoek van vandaag... de CT Scan. Eerst een heel eind gelopen naar een of andere balie. Van gebouw naar gebouw (wat een oude zooi). Infuus geprikt.... Konden we het hele eind weer terug naar een speciale scan.... Heel snel aan de beurt, kom ik die ruimte binnen is de CT ook net een tunnel... SHIT hier hou ik dus niet van zei ik gelijk. Maar met de verzekering met mijn hoofd er buiten te blijven de scan ingegaan. Halverwege ging de contrast vloeistof lopen... En ik was al gewaarschuwd je kan het warm krijgen enz...
Maar jeetje mina het zweet brak mij uit, voelde het gewoon lopen net als het gevoel dat je gewoon in je broek plast maar tegelijkertijd droog blijft.
Maar goed het overleeft en toen zat het erop!

Erna eindelijk wat eten!
Deze hele dag is mijn collega Monique met mij mee geweest om mij gezelschap te houden! Lieve Schat Bedankt!!! Was gezellig!

En nu op naar 11 Februari!
Verwachting is dat ik om 6.30 uur in het Erasmus moet zijn en vervolgens om 7.00 naar boven richting de ok te gaan.
Als alles volgens planning verloopt ben ik naar schatting om 17.00/18.00 uur klaar.

en na zo'n dag... vraag ik mijzelf af waar ik in hemelsnaam aan begin....

Laatste bezoek Daniel den Hoed voor de operatie!

Jeetje waar beginnen we...

Gisteren avond, hoe eng ook ik heb een fotoshoot gehad van mijn voorgevel. Erg spannend maar achteraf is het reuze mee gevallen. Ik heb al een enkele foto gehad en die zijn zoo mooi! Echt super. Ben zo blij dat ik dit gedaan heb! Voor de dames die het overwegen ik heb het laten doen door Sander Nagel (www.sandernagel.nl)  Echt ik kan hem aanbevelen!

En dan vandaag, na een kort nachtje want het is gewoon spannend op naar de Daniel den Hoed.
Alleereerst mijn allerlaatste Mammografie. En laat daar nou eindelijk GEEN stagiaire bij zijn! Dus in een keer goed en zo klaar! Toen op naar Dr Koppert, wat blijft het spannend en zeker als je het echtpaar voor je met rood omrande ogen naar buiten ziet komen.....
En dan ben je aan de beurt. En wat is het een heerlijk mens! Nog voordat ik zit hoor ik haar zeggen je Mammo was goed hoor rustig aan :D EN de MRI? die was ook goed, geen bijzonderheden!
JOEPPIE! jongens onbeschrijfelijk wat voor een opluchting dat iedere keer weer geeft.
We hebben alle vragen doorgenomen die ik nog voor haar had betreffende de operatie. Zij schuift pas aan als ik onder narcose ben maar ik zie haar nog 1 keer en dat is 2 a 3 weken na de operatie. En verder de vraag of zij muziek luistert tijdens de operatie :D  daar was vorige week een stukje over bij de  NOS. Ze kon heel hard om die vraag lachen maar zij houdt zelf van opereren in stilte. Ach weten we dat ook weer.

Verder ben ik door haar nog even ingelicht over mijn plastisch chirurg oftewel Dr Teun. Een zakelijke langharige super dokter die echt heel goed hierin is! Nou dat zal allemaal best wel goed komen!

Dus nu op naar volgende week!!!

en de tijd tikt langzaam voorbij...

Jeetje wat vliegt de tijd ineens voorbij!!!
Over 3,5 week ben ik al aan de beurt!
AAA jeetje mina

De uitslag van de MRI is binnen.. alleen weet ik hem nog niet. Degene die de telefoon opnam zei ja hij is binnen maar je zal nog een weet moeten wachten. EN BEDANKT jeetje mina botte hark. Uiteraard krijgt dit nog wel een staartje want dit kan je niet maken!

Ondertussen is de gevreesde nesteldrang toegeslagen. Kasten worden opgeruimd, uitgesopt, dingen weggegooid, zaken geregeld, voorraden aangelegd enz.
Want ja straks weken niks doen.... OOO dat gaat lang duren!
Richard kan er wel om lachen, ik heb de neiging om de halve supermarkt leeg te kopen. Maar zoals hij zelf zegt... ik weet heus wel hoe ik boodschappen moet doen en ik weet ook hoe ik moet koken.
Oke ik geloof het wel maar ondertussen is mijn gevoel gewoon dat ik veel dingen in huis moet hebben. En Richard die laat mij nu maar mijn gang gaan want er is toch niets tegen mij te beginnen :D :D

En nog een grote stap die ik voor mijzelf genomen heb. Ik heb een fotoshoot geboekt om in stijl afscheid te nemen van mijn voorgevel.  Een mooie reportage waarnaar ik na afloop hopenlijk met trots op terug kan kijken. En eerlijk is eerlijk ik zie hier meer tegenop dan die hele operatie hahaha.

Melissa en Thom krijgen door dat de operatie steeds dichterbij komen, Ze weten dat ze mijn borsten eraf gaan halen en nieuwe gaan maken uit mijn buik.  En nu komen ook de vragen... "Mama, als je straks hulp nodig hebt doen wij dat voor je hoor" "Mama kan je straks ook je billen en je muis niet afvegen?" "Mama wie moet je rug wassen?"
Ach wat een moppies! En wat staat iedereen klaar om de ziekenhuis week op te vangen toppie!!!

En nu op naar nog meer poetsen, dingen kopen en de afspraak aanstaande donderderdag bij Dr Koppert!

MRI

Wist ik bij het schrijven van mijn vorige blog mijn MRI datum nog niet...

Hij is inmiddels gelukkig achter de rug!!!
Wat een opluchting! 1 afspraak gehad nog 6 te gaan!

Nu op naar 22 januari waarbij ik ook een mammografie krijg en beide uitslagen direct erna!!! 

Definitief

Jaaa daar zijn we weer!

 

Inmiddels is de operatie datum definitief!
Mijn eigen chirurg Dr Koppert opereert op 11 februari mee.
En inmiddels is de brief met de eerste deel van de onderzoeken binnen.
22 januari mijn laatste controle afspraak en mammografie in de DNH. Kan je je voorstellen dat je borsten met een gewicht van 15 kg geplet worden? Niet heel pijnlijk maar verre van pijnloos zullen we maar zeggen!

Een week later op 29 januari staat er een dagje Dijkzigt gepland. Als het goed is gaat mijn lieve collega Monique mee om mij deze dag door te helpen.
Deze middag staan gepland:
- Bezoek mamma verpleegkundige.
- Anesthesist
- Plastisch Chirurg
- Ct scan (ivm bloedvaten buik)

En voor de laatste mag ik 4 uur niet eten.... Alleen heldere vloeistoffen waarvan ik ook erna 1,5 liter moet drinken en de dag erna ook 2,5 liter om de contrast vloeistof zo snel mogelijk uit mijn lichaam te krijgen (hoe bedoel je derrie)
Deze dag hoor ik als het goed is ook of ik de dag van de operatie of de dag ervoor opgenomen ga worden....

En rest nu alleen nog de MRI afspraak. Wat een heel geplan gaat worden gezien de tijdstip van je cyclus waarin deze moet gaan plaats vinden.... Maandag maar weer eens bellen!
Mocht ik een datum weten knal ik hem erop!

Voor nu wens ik jullie allemaal een mooi, liefdevol, gezond en rondborstig 2015!!